Tadeusz Antoni Szmytkowski

Kapitan, syn Stefana i Apolonii z domu Boruczkowskiej, urodził się 17 maja 1892 roku w Krzywiniu w powiecie kościańskim. Uczęszczał do szkoły realnej Bergera w Poznaniu, a egzamin dojrzałości zdał w Bydgoszczy. W latach 1915-1918 służył w armii niemieckiej. W 1918 roku powrócił do Poznania, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i brał udział w powstaniu wielkopolskim. Ukończył kurs w Szkole Podchorążych w Poznaniu w 1920 roku, po którym awansował na porucznika. Następnie służył kolejno w 68., 62., 67. i 83. Pułku Piechoty oraz w Korpusie Ochrony Pogranicza. W 1937 roku został odkomenderowany do Komendy Garnizonu Bydgoszcz. Awans na kapitana otrzymał 19 marca 1939 roku i został przydzielony do 60. Pułku Piechoty w Ostrowie Wielkopolskim. Zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 25. Dywizji Piechoty.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Łucją z domu Sobiecką, miał córkę Eugenię.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Antoni Szmytkowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach pod kościańskim Krzyżem Wschodnim (2007).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Tadeusza Szmytkowskiego zostały odnalezione: legitymacja odznaki 60 pp., pismo wojskowe, wizytówka oraz kartki z notatkami (02552).