Kapitan, syn Antoniego i Józefy z domu Piechockiej, urodził się 7 października 1899 roku w majątku Kubalin w Wielkopolsce. Do szkoły powszechnej uczęszczał w Daszewicach, a do gimnazjum w Poznaniu i Rogalinie. Od 1913 roku członek Tajnego Towarzystwa Tomasza Zana w gimnazjum. Maturę zdał w 1919 roku przed komisją dla aspirantów oficerskich. Uczestnik powstania wielkopolskiego. Brał udział w walkach pod Boczkowem, Skalmierzycami, w krwawym boju pod Zdunami oraz w ataku na Krotoszyn. Następnie, w składzie utworzonej z pułków poznańskich Grupy Wielkopolskiej pod dowództwem gen. Daniela Konarzewskiego wyruszył na odsiecz Lwowa. Walczył w obronie Lwowa oraz w Małopolsce Wschodniej na froncie ukraińskim w 1919 roku. Po powrocie do Poznania służył w 3. Pułku Strzelców Wielkopolskich (w składzie 1. Dywizji Piechoty), z którym uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w latach 1919-1920 .
3. Pułk Piechoty został przemianowany na 57. Pułk Piechoty w składzie 14. Dywizji Piechoty 10 grudnia 1919 roku.
W drugiej połowie 1920 roku uczeń Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. Przydzielony do 57. Pułku Piechoty. Z dniem 1 lutego 1921 roku mianowany podporucznikiem ze starszeństwem, z 71. lokatą. Awansowany na stopień porucznika w 1923 roku.
Służąc w 57. Pułku Piechoty pełnił różne funkcje. Od 1924 roku odkomenderowany do Powiatowej Komendy Uzupełnień na stanowisko referenta i oficera instruktora. Dwa lata później przeniesiony do Oddziału Służby Lotniczej Poznań. Z dniem 1 kwietnia 1930 roku obejmuje w 86. Pułku Piechoty w Mołodecznie stanowisko referenta WF i dowódcy plutonu. Pięć lat później trafia do 28. Pułku Piechoty do Łodzi, gdzie początkowo pełni funkcje administracyjne. Od jesieni 1937 roku powiatowy komendant Przysposobienia Wojskowego w Brzezinach pod Łodzią. Prowadzi aktywną działalność z zakresu przysposobienia wojskowego w szkołach średnich, współpracuje ze Związkiem Strzeleckim. Awansowany na stopień kapitana 19 marca 1939 roku.
Wiosną 1939 roku objął stanowisko zastępcy komendanta Kadry Zapasowej Piechoty Oświęcim I. Wraz z Oddziałem Kadry Zapasowej, na rozkaz przełożonych (23. Dywizja Piechoty) wycofany na tereny wschodnie kraju.
Z zamiłowania sportowiec, aktywnie uprawiał lekkoatletykę. Położył duże zasługi w rozwoju i propagowaniu wychowania fizycznego w Wojsku Polskim.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Żonaty z Heleną z domu Gisman z Makowa Podlaskiego. Rozwiedziony, bezdzietny.
We wrześniu 1939 roku rodzina została usunięta z majątku w Kubalinie. Nie dotarła do nich żadna kartka czy list z obozu w Kozielsku.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 040/3 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 23-24 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Wacław Foltyn został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tabliczce pamiątkowej Pomnika Polskiego Państwa Podziemnego w Poznaniu (2007).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Powstańcy Wielkopolscy w grobach katyńskich [15]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]