Jan Stanisław Szmagier

Podporucznik rezerwy, syn Jana i Marii z domu Marcinkowskiej, urodził się 2 stycznia 1908 roku we Władysławowie w powiecie konińskim. W 1932 roku ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 7 w Śremie i przydzielony został najpierw do 57., a następnie do 58. Pułku Piechoty. Pracował jako pracownik cywilny w Szefostwie Intendentury Dowództwa Okręgu Korpusu VII. Pełnił również funkcję kontrolera produkcji amunicji w fabryce H. Cegielski w Poznaniu. Podporucznikiem mianowany 1 stycznia 1933 roku. Zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty.
Absolwent seminarium nauczycielskiego w Kościerzynie z 1930 roku. Uczył w szkołach w Boleszczynie, Skarżynie i Czachulcu, a następnie w Siedlątkowie. Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Kazimierą z domu Radecką, miał trzy córki: Halinę, Wiesławę i Teresę (1935).

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/2 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jan Stanisław Szmagier został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach pomnika w Bramie Korchowskiej, w Tarnogórze (1996). Jego nazwisko zostało umieszczone na tablicy upamiętniającej parafian spicymierskich ofiary wojny w latach
1939-1945, a znajdującej się w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Spycimierzu.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Jana Szmagier, nauczyciel zostały odnalezione: wizytówka, zaświadczenie z Poznania, 2 legitymacje urzędnika państwowego oraz legitymacja – prawo noszenia odznaki wojskowej (01815).