Roman Skoraszewski

Porucznik piechoty rezerwy, syn Michała i Franciszki z domu Jędraszak, urodził się 1 lutego 1900 roku we Wrześni. Brał udział w powstaniu wielkopolskim jako harcerz i członek Polskiej Organizacji Wojskowej (zaboru pruskiego) w szeregach kompani harcerskiej, a później 1. Kompanii 1. Pułku Strzelców Wielkopolskich, z którą walczył o lotnisko Ławica i Cytadelę w Poznaniu. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921. Brał udział w akcji wojskowej na Lwów, ofensywie na froncie wołyńskim i litewsko-białoruskim oraz w Bitwie Warszawskiej. Po wojnie ukończył Centrum Szkolenia Podoficerów Piechoty nr 2. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem 1 stycznia 1922 roku, a porucznikiem ze starszeństwem 19 marca 1939 roku. Przeniesiony do rezerwy w 1923 roku i przydzielony do 58., a następnie do 70. Pułku Piechoty, w których odbywał ćwiczenia rezerwy. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty.
Odznaczony Krzyżem Walecznych.
Urzędnik, od 1927 roku pracował jako komornik Sądu Grodzkiego w Kościanie.

Żonaty z Marianną z domu Sobieszczyk. Miał dwie córki: Aleksandrę i Barbarę (1940) oraz syna Jędrzeja, który zmarł w dzieciństwie. Żona Marianna zmarła w trakcie okupacji hitlerowskiej.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Roman Skoraszewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach pod kościańskim Krzyżem Wschodnim (2007).