Józef Kubski
DANE PODSTAWOWE
Data i miejsce urodzenia: 5 kwietnia 1889 rok Książ, powiat śremski, województwo poznańskie
Stopień wojskowy (z 1.09.1939): porucznik piechoty rezerwy
Miejsce kaźni i pochówku: Charków
Porucznik piechoty rezerwy, syn Antoniego i Julianny z domu Borys, urodził się 5 kwietnia 1889 roku w Książu w województwie poznańskim. Podczas I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej. Po zakończeniu wojny włączył się w przygotowanie powstania wielkopolskiego, w którym uczestniczył. Wstąpił do Wojska Polskiego i otrzymał przydział, od 1919 roku, do dowództwa Obozu Biedrusko. W wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 roku walczył w szeregach 106. Pułku Piechoty I Rezerwowego Batalionu Piechoty. W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy. Ćwiczenia wojskowe dla oficerów rezerwy odbył w 29. Pułku Piechoty w Kaliszu w latach 1924, 1927, 1929 i 1932. Od 1932 roku pracował w Departamencie Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych. Powołany 29 sierpnia 1939 roku jako porucznik rezerwy do grupy Fortu 8/1 w Toruniu. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
W cywilu był pracownikiem Banku Związku Spółek Zarobkowych w Poznaniu.
Żonaty z Felicją z domu Razeli, miał syna Aleksandra (1921) i dwie córki: Janinę (1926) i Joannę (1935).
Po wybuchu wojny, w noc sylwestrową 1939/1940 Felicja z córkami wyjechała do Krakowa przez Wrocław. Spędziły tam całą wojnę. Matka doskonale mówiąca po niemiecku – prowadziła sklep komisowy, a starsza córka Janina opiekowała się małą Joanną – Hanną.
W maju 1940 roku do rodziny dotarł jedyny list z obozu NKWD w Starobielsku, z dnia 8 marca 1940 roku. Niestety nie zachował się.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Józef Kubski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura:
Charków, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [2]
Kaliszanie – ofiary zbrodni katyńskiej [9]
Powstańcy wielkopolscy w grobach katyńskich [15]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
od prawej siedzi Józef Kubski, obok żona Felicja, stoi Aleksander i Janina; z tyłu stoi kuzyn Józefa, za Janiną siedzi brat Józefa Kubskiego.
Jak wspomina córka Janina – Ojciec wsiadł do samochodu i odjechał… nigdy więcej go nie widziałam.
źródło zdjęć: * materiały własne
przy prawym filarze od środka Józef Kubski, poniżej jego żona Felicja
źródło zdjęć: * materiały własne
syn Aleksander Kubski
Po wybuchu II wojny światowej w Poznaniu pozostał syn Aleksander ze swoim wujem. Młody mężczyzna wstąpił, jako adiutant do powstałej Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich. Struktury organizacji zostały rozbite przez Niemców w 1940 roku, Aleksander został aresztowany. Po ciężkich przesłuchaniach – został ścięty w Berlinie w grudniu 1941 roku.
źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Wojskowa_Organizacja_Ziem_Zachodnich
Orzeczenie
Inwalidzka Komisja Rewizyjno-Lekarska przy Starostwie Powiatowym Poznańskim dnia 30 stycznia 1948 roku po rozpoznaniu sprawy wniesionej przez Felicję Kubską orzekła Józefa Kubskiego za zaginionego bez własnej winy w związku przyczynowym ze służbą wojskową na terenie i w czasie działań wojennych armii polskiej.
źródło: materiały udostępnione przez Archiwum Państwowe
Wniosek Sąd Grodzki
Złożony w Poznaniu, dnia 12 marca 1949 roku przez żonę Felicję Kubską o wydanie postanowienia o uznaniu męża Józefa Kubskiego za zmarłego. Załączone zostały: odpis aktu urodzenia, dwa zaręczenia oraz oryginał orzeczenia Inwalidzkiej Komisji Rewizyjno-Lekarskiej przy Starostwie Powiatowym z dnia 30 stycznia 1947 roku.
źródło: materiały udostępnione przez Archiwum Państwowe
Poznań, dnia 10.III.49
Zaręczenie w miejsce przysięgi.
Znałem osobiście Józefa Kubskiego, który w roku 1939 mieszkał w Poznaniu przy ulicy Winklera 10.
Józefa Kubskiego powołano do służby wojskowej w końcu sierpnia 1939 i od tej chwili nie miałem żadnych wiadomości, co się z nim stało. Prawdopodobnie poległ, gdyż pułk w którym się znajdował poniósł wielkie straty.
Stwierdzam przy tym, że znałem życie rodzinne Józefa Kubskiego i zapewniam, że tak żonę, jak i dzieci bardzo kochał, i gdyby żył to na pewno powróciłby do rodziny.
Robert Szymczaka
źródło: materiały udostępnione przez Archiwum Państwowe
Poznań, dnia 8.III.49
Zaręczam w miejsce przysięgi co następuje:
Znałem osobiście mego kuzyna Józefa Kubskiego, który w roku 1939 mieszkał w Poznaniu przy ulicy Winklera 10.
Józefa Kubskiego powołano do wojska polskiego przy końcu sierpnia 1939 i od tej chwili nie było żadnych wiadomości co się z nim stało. Ponieważ w pułku w którym Józef Kubski się znajdował poległo dużo oficerów i szeregowych, prawdopodobnie i on poległ.
Znając przykładne życie rodzinne Józefa Kubskiego i przywiązanie do żony i dzieci, więc gdyby żył powróciłby dawno do rodziny lub dał jakąkolwiek wiadomość o sobie.
Jan Kubski
źródło: materiały udostępnione przez Archiwum Państwowe
Postanowienie
Sąd Grodzki w Poznaniu, dnia 20 września 1949 roku postanowił uznać Józefa Kubskiego, urodzonego 5 kwietnia 1889 w Książu za zmarłego i określić, że zgon nastąpił 9 maja 1946 roku o godz. 24:00.
W uzasadnieniu zaznaczył, że na podstawie zeznań świadka (córki) Janiny Kubskiej ustalił, że wymieniony przebywał w obozie w Starobielsku i od 8 marca 1940 roku nie ma o nim żadnej wiadomości. Jednocześnie na ogłoszenie w Monitorze Polskim z dnia 5 maja 1949 roku zaginiony nie zgłosił się w Sądzie.
źródło: materiały udostępnione przez Archiwum Państwowe
Katyń…
ocalić od zapomnienia
Józef Kubski otrzymał swój Dąb Pamięci w Lasku Katyńskim w Poznaniu przy ulicy Polskiej z inicjatywy Stowarzyszenia Katyń w Poznaniu.
Program edukacyjny „Katyń… ocalić od zapomnienia” został zainicjowany 13 kwietnia 2008 roku w czasie uroczystości upamiętnienia 30 Ofiar Zbrodni Katyńskiej na Cmentarzu Poległych w Radzyminie. Jest to idea zachowania pamięci o ofiarach NKWD z 1940 roku poprzez sadzenie imiennych Dębów Pamięci.
