Ignacy Krupczyński

Porucznik piechoty rezerwy, syn Józefa i Martyny z domu Wawrzynowicz, urodził się 31 lipca 1901 roku w Borku w województwie poznańskim. Uczestnik powstania wielkopolskiego w szeregach 1. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Walczył na froncie zachodnim (Babimost, Kargowa, Wielki Grójec, Nowa Wieś Zbąska) oraz na froncie północnym (Czarnków, Kcynia, Rymarzew, Szubin). Latem 1919 roku jego pułk został skierowany na front ukraiński do Małopolski Wschodniej, gdzie wszedł w skład grupy wielkopolskiej generała Konarzewskiego. Od 18 czerwca do 15 października 1919 roku uczestniczył w walkach od Gniłej Lipy do Seretu pod Brzeżanami, Tarnopolem, Skałatem, Zbarażem i w obronie Lwowa. Jesienią 1919 roku powrócił z 10. Pułkiem Strzelców do Wielkopolski. Pułk obsadził odcinek frontu południowego od Sulmierzyc do Ponieca. Dowodził placówką w Janowie pod Szkaradowem, niedaleko Rawicza. 19 grudnia został odkomenderowany najpierw do batalionu zapasowego w Poznaniu, a następnie do pierwszej grupy aeronautycznej (balonowej) na Ławicy w Poznaniu, na stanowisko instruktora piechoty w szkole oficerskiej. Służył w niej do lutego 1920 roku. W kwietniu z pułkiem został skierowany na front litewsko-białoruski, gdzie dowodził plutonem strzelców. W końcu sierpnia został ranny (zgniecenie klatki piersiowej) i umieszczony w szpitalu wojskowym w Warszawie. Po wypisaniu ze szpitala 10 października 1920 roku został przeniesiony do rezerwy.
11 kwietnia 1927 roku został awansowany na stopień podporucznika w korpusie osobowym oficerów piechoty ze starszeństwem od 1 lipca 1925 roku i przydzielony do 55., a potem do 56. Pułku Piechoty. 21 sierpnia 1939 roku zmobilizowany i przydzielony do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty w Kutnie. Przez Warszawę (4 września), Mińsk (10 września) po agresji sowieckiej wojsko ruszyło w kierunku granicy z Rumunią. 19 września oddział został otoczony pod Bursztynem i wzięty do niewoli.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921. Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Odznaką Pamiątkową Wojsk Wielkopolskich Frotu Litewsko-Białoruskiego i odznaką Obrony Lwowa „Orlęta”.
W latach 1906-1911 uczęszczał do szkoły elementarnej w Borku. W latach 1911-1918 uczęszczał do gimnazjum w Rawiczu, gdzie ukończył sześć klas. Po przeniesieniu do rezerwy trudnił się handlem (właściciel garbarni). W latach 1930-1931 był zatrudniony na stanowisku sekretarza Starostwa Powiatowego w Koźminie, następnie w Powiatowej Komendzie Związku Strzeleckiego w Krotoszynie. Urzędnikiem Starostwa w Gostyniu był w latach 1938-1939.

Żonaty ze Stefanią z domu Bogusiewicz, miał syna Witolda (1929) i córkę Bożenę (1930).
Przesłał rodzinie pocztówkę w grudniu 1939 roku z obozu NKWD w Kozielsku, w której wspomniał o Leonie Białęskim. W marcu 1940 roku rodzina w Borku otrzymała pocztówkę z obozu w Starobielsku; pisał o znajomych: Zbigniewie Kołaskim i Wiktorze Joklu.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zimą 1939/1940 roku przewieziony do obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie. Lista wywózkowa numer 046/1 lub 046/2 z 22 kwietnia 1940 roku. Zastrzelony w piwnicy budynku Zarządu NKWD w nocy z 25 na 26 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Ignacy Krupczyński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).