Edmund Seroka

Podporucznik rezerwy, syn Franciszka i Katarzyny z domu Koza, urodził się 11 października 1905 roku w Tarnogrodzie w powiecie biłgorajskim. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim w 1932 roku. Podporucznikiem artylerii mianowany 1 stycznia 1934 roku. Zmobilizowany we wrześniu 1939 roku, brał udział w kampanii wrześniowej. W niewyjaśnionych okolicznościach dostał się do niewoli rosyjskiej.
Ukończył Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Leżajsku (1926). Absolwent Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego Uniwersytetu Poznańskiego z 1931 roku. Był magistrem wychowania fizycznego i prawdopodobnie geografii. Nauczyciel w Państwowym Gimnazjum Humanistycznym Klasycznym w Bydgoszczy oraz w Państwowym Gimnazjum Męskim Humanistycznym im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu.
 
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 040/1 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 23-24 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Edmund Seroka został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jego nazwisko wypisano na pomniku znajdującym się w bramie Korchowskiej w Tarnogrodzie.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Edmunda Seroki zostały odnalezione: książeczka oficerska, legitymacja urzędnika, karta mobilizacyjna, wojskowe prawo jazdy, odznaka wojskowa (02628).