Maksymilian Szulczyński

Porucznik rezerwy intendentury, syn Franciszka i Marty z domu Kühnel, urodził się 11 stycznia 1901 roku w Pleszewie. Uczestniczył w przygotowaniach do powstania wielkopolskiego i brał w nim udział. W maju 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego, służył w 1. Batalionie Garnizonu Ostrów, a następnie kolejno w Intendenturze Okręgu Generalnego Poznań, w 361. Pułku Piechoty, a od stycznia 1921 roku w 1. Dywizjonie Pułku Artylerii oraz w 7. Pułku Artylerii Ciężkiej w Poznaniu. W kwietniu 1922 roku awansował na podporucznika ze starszeństwem od 1 grudnia 1921 roku, zostając jednocześnie oficerem prowiantowym 7. Pułku Artylerii Ciężkiej. W 1923 roku zwolniony do rezerwy. Porucznikiem mianowany 1 stycznia 1936 roku. W sierpniu 1939 roku zmobilizowany do 1. Batalionu Strzelców w Chojnicach.
Ukończył ośmioklasową szkołę miejską w Pleszewie oraz Pedagogium w Poznaniu.

Żonaty z Marią z domu Degener, miał córkę Marię i syna Jana.
Wymieniony w liście Adama Całki z obozu w Kozielsku do rodziny, jako kupiec z Poznaniu.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 022/1 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Maksymilian Szulczyński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Pamiętany na Murze Pamięci w Pleszewie (2010).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Jana Pończy zostały odnalezione: znak rozpoznawczy, fotografie, list, różaniec, 2 medaliki, dowód osobisty oraz książka oficerska (01061).