Teodor Banasiewicz

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Jana i Michaliny z domu Miazga, urodził się 8 listopada 1899 roku w Sulmierzycach w pobliżu Krotoszyna. Jako gimnazjalista (uczeń Gimnazjum Kupieckiego w Ostrowie) – ochotnik wziął udział w powstaniu wielkopolskim. Walczył na froncie zachodnim. W lutym 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i w szeregach 15. Pułku Ułanów Poznańskich wziął udział (w latach 1919-1921) w wojnie polsko-bolszewickiej. W 1927 roku ukończył kurs w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 7. Przydzielony do kadry Okręgu Korpusu VII. W listopadzie 1928 roku awansowany na stopień podporucznika piechoty rezerwy. Należał do kadry rezerwowej 17. Pułku Ułanów Wielkopolskich. We wrześniu 1939 roku zmobilizowany do macierzystej jednostki. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Absolwent średniej szkoły handlowej – Gimnazjum Kupieckiego w Ostrowie Wielkopolskim. Urzędnik PKP, wiceprezes klubu sportowego Ostrovia. Mieszkał w Ostrowie Wielkopolskim. Pracował jako urzędnik w Fabryce „Wagon” – Warsztaty Główne I klasy PKP w Ostrowie Wielkopolskim, później asesor zaopatrzenia i pozostał na tym stanowisku do końca okresu międzywojennego.

Żonaty z Leokadią z Gogolewskich (1908), miał dwie córki: Marię (1935) i Zdzisławę (1937).
W przesłanym w grudniu 1939 roku jedynym liście z Kozielska napisał, że jest mu bardzo zimno – prosił o przysłanie ciepłych rzeczy. Wspominał o kolegach: adwokacie Henryku Winkowskim z Ostrowa i adwokacie Cezarym Wiza z Ostrzeszowa. List się niestety nie zachował.

Córka Zdzisława wspomina dzień 28 sierpnia 1939 roku, kiedy Ojciec po otrzymaniu powołania do jednostki wojskowej w Kielcach, żegnał się ze swoją rodziną. Przygarnął córki do siebie, po czy najmłodszej Zdzisi zdjął złoty łańcuszek z medalikiem i zawiesił go sobie na szyi. Powiedział wtedy „Córeczko, oddam Ci, gdy powrócę…” Słowa głęboko zapadły w pamięć rodziny Banasiewiczów.
Nie został zidentyfikowany w czasie ekshumacji w 1943 roku, nie wiadomo czy miał łańcuszek na szyi.
źródło: *

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 4-7 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Teodor Banasiewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Jego wspomnienie jest na Krzyżu Katyńskim w Krotoszynie. Został również upamiętniony na tablicy przytwierdzonej do głazu – pomnik ufundował klub KKS „Ostrovia” w 1984 roku. Podporucznik wymieniony jest również na tabliczce w Kaplicy Katyńskiej kościoła Ojców Dominikanów w Poznaniu.