Szczepan (Stefan) Stanek

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Franciszka i Katarzyny, urodził się 19 grudnia 1901 roku w Zaborowie w powiecie poznańskim. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. W policji służył od 1925 roku. Ostatnio w plutonie konnym V Komisariatu Policji Państwowej w Poznaniu. We wrześniu 1939 roku razem z policjantami ewakuowany na wschód. Dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Marią, miał córkę Irenę Teresę.
Na zamku we Lwowie, gdzie był więziony pozostawił kartkę z napisem, odnalezioną przez żonę i córkę: „Szczepan Stanek poszukuje żony i córki z Poznania”. Na początku 1940 roku do rodzinnego domu dotarła pocztówka z obozu w Ostaszkowie.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 038/1 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 22-25 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Szczepan (Stefan) Stanek został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).