Major, syn Mariana i Marii z domu Wantałowicz, urodził się 4 stycznia 1895 roku w Milatyczach koło Lwowa. Wcielony do armii austriackiej w trakcie I wojny światowej. Walczył na froncie rosyjsko i włoskim. Żołnierz Legionów Polskich, od grudnia 1916 roku w 6. Pułku Piechoty Legionów. 22 listopada 1918 roku zgłosił się do oddziałów Wojska Polskiego. Walczył we Lwowie w trakcie inwazji ukraińskiej. Przydzielony armii gen. Hallera jako oficer sztabowy. W 1920 roku w sztabie 9. Dywizji Piechoty. Majorem mianowany 1 stycznia 1932 roku. Służył w Biurze Personalnym Ministerstwa Spraw Wojskowych i 57. Pułku Piechoty (dowódca batalionu). Zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Dywizji Piechoty. Zawodowy wojskowy.
Odznaczony Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem za wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Ukończył szkołę powszechną w Pikutowicach. Absolwent gimnazjum Św. Anny nr 5 we Lwowie (1914). Należał do szkolnej drużyny harcerskiej (skautowskiej), później do stałych drużyn polowych Sokoła Macierzy we Lwowie.
Żonaty z Anną z domu Trojanowską, miał córkę Ewę Halinę (1931).
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 015/2 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Adam Teofil Solski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Upamiętniony tablicami pamięci w kościele św. Karola Boromeusza na Powązkach w Warszawie i w kościele św. Brygidy w Gdańsku. Wymieniony na tablicy pod pomnikiem w Bramie Korchowskiej w Tarnogórze (1996).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Adama Solskiego zostały odnalezione: 2 notatniki z informacjami z pobytu w niewoli sowieckiej prowadzone do ostatnich godzin życia, świadectwo szczepienia w Kozielsku, 2 medaliki, rachunek, świadectwo lekarskie, kartka z adresami oraz pismo w języku rosyjskim (0490).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Żołnierska droga przez Mękę. Wielkopolanie w obozach sowieckich [17]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Pisane miłością. Losy wdów katyńskich [26]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
