Stanisław Owsiany (Owsianny)

Kapitan rezerwy, syn Jana i Antoniny z domu Kaczor, urodził się 1 maja 1888 roku w Świńcu w powiecie kościańskim. Uczestnik I wojny światowej w armii niemieckiej. Powstaniec wielkopolski jako lekarz w punkcie opatrunkowym w Rakoniewicach, a następnie asystent w szpitalu wojskowym nr 3 w Poznaniu. Brał udział w obronie Lwowa w 1919 roku oraz w wojnie polsko-ukraińskiej. Uczestnik I powstania śląskiego w sierpniu 1919 roku. W Wojsku Polskim od 1919 roku, służył w 8. Szpitalu Okręgowym. Kapitanem mianowany 12 czerwca 1919 roku. W 1920 roku ordynator oddziału chirurgicznego Szpitala Wojskowego w Kościanie, następnie lekarz w 15. Pułku Artylerii Polowej i 3. Pułku Lotniczym na Ławicy pod Poznaniem. Zdemobilizowany w 1921 roku, przeniesiony do rezerwy z przydziałem do 7. Szpitala Okręgowego w Poznaniu. Zmobilizowany 24 sierpnia 1939 roku, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Krzyżem Niepodległości i Złotym Krzyżem Zasługi.
Uczeń progimnazjum w Trzemesznie, a następnie gimnazjum w Krotoszynie z którego został wydalony za udział w strajku szkolnym. Członek Towarzystwa Tomasza Zana. Absolwent Państwowego Gimnazjum Klasycznego w Bydgoszczy. Medycynę studiował we Wrocławiu i w Lipsku. Członek Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W 1917 roku uzyskał dyplom lekarza na Uniwersytecie w Lipsku, w 1920 roku został chirurgiem. Od końca 1921 roku pracował w Szamotułach jako ordynator w Lecznicy Chorych – Zakład św. Józefa i jako lekarz w Państwowym Gimnazjum im. ks. Piotra Skargi. Członek Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk. Radny miejski i wiceburmistrz Szamotuł. Członek Towarzystwa Gimnastycznego Sokół. Prezes Powiatowej Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny i Towarzystwa Weteranów Powstań Narodowych. Członek Izby Lekarskiej w Poznaniu, długoletni prezes zarządu obwodowego Związku Lekarzy.

Żonaty z Janiną z domu Brochwicz-Żeleńską, miał dwie córki: Lidię Marię (1923) i Halinę.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 029/1 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Owsiany został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony wśród upamiętnionych na Kościańskim Krzyżu Wschodnim (2007). Posiada pamiątkową tabliczkę na Pomniku Polskiego Państwa Podziemnego w Poznaniu (2007).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Stanisława Owsianego (Owsiannego), lekarza znaleziono: dyplom lekarski w języku niemieckim, świadectwo szczepienia w Kozielsku Nr. 1161, legitymację tymczasową, legitymację nadania Krzyża Niepodległości oraz papierośnicę (01795).