Feliks Siwa

Starszy przodownik Policji Państwowej, syn Piotra i Katarzyny z domu Stoffy, urodził się 3 maja 1890 roku w Gościeszynie w powiecie wolsztyńskim. Ukończył sześć klas szkoły powszechnej. Podczas I wojny światowej walczył w armii niemieckiej. Po zakończeniu wojny zgłosił się do oddziału powstańczego i walczył w powstaniu wielkopolskim pod Żninem Szubinem, Rynarzewem, Nakłem nad Notecią i Chodzieżą. Do Wojska Polskiego wstąpił w 1919 roku. Najpierw służył w 9. Pułku Strzelców Wielkopolskich, a następnie w 67. Pułku Piechoty w stopniu sierżanta. Walczył na froncie litewsko-białoruskim podczas wojny polsko-bolszewickiej. Od 1933 roku do wybuchu wojny służył w Komendzie Powiatowej Policji Państwowej w Wągrowcu. Starszym przodownikiem mianowany 1 stycznia 1929 roku.
Odznaczony Medalem Niepodległości, Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, Srebrnym Medalem „Za Długoletnią Służbę” i Krzyżem Frontu Litewsko-Białoruskiego.

Żonaty z Julią, miał dwóch synów: Zbigniewa (1927) i Adama (1935) oraz córkę Ewę (1940).

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 020/2 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 25-27 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Feliks Siwa został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony na obelisku w Wolsztynie.