Piotr Głowacz

Podporucznik rezerwy, syn Piotra i Marianny z domu Frąckowiak, urodził się 31 grudnia 1913 roku w Gębicach w województwie poznańskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie z 1935 roku. 1 października 1935 roku awansowany na stopień plutonowego podchorążego i przeniesiony do rezerwy. Odbył ćwiczenia w 1936 roku w 60., a w 1938 roku w 50. Pułku Piechoty. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem 1 stycznia 1937 roku.
Do szkoły powszechnej uczęszczał w Pępowie. W 1934 roku ukończył naukę w Państwowym Seminarium Nauczycielskim Męskim w Rawiczu, uzyskując świadectwo dojrzałości i uprawnienia do nauczania w szkołach powszechnych. Uczył w Szkole Powszechnej Łowiszcze – Budki na Wołyniu. W 1935 roku został nauczycielem w Szkole Powszechnej w Dłoni w powiecie rawickim.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 025/2 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Piotr Głowacz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Porucznik został również upamiętniony w gminie Pępowo na tablicy ofiar katyńskich (1990/2018).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Józefa Głowacza w mundurze wojskowym znajdowało się 1 zaświadczenie, łańcuszek od zegarka oraz ryngraf Matki Boskiej (0688).