Marcin Walkowiak

Starszy przodownik Policji Państwowej, syn Makarego i Róży, urodził się 9 listopada (czerwca) 1885 roku w Brońsku w województwie poznańskim. Zmobilizowany 5 sierpnia 1914 roku do armii niemieckiego zaborcy wziął udział w I wojnie światowej. Przydzielony do 9 kompanii III batalionu 7. rezerwowego pp (Reserve-Infanterie-Regiment Nr. 7) w Kościanie. Ciężko ranny pod Verdun. W policji od 1919 roku. Początkowo służył w komendzie powiatowej Policji Państwowej w Bydgoszczy, a następnie na stanowiskach zastępcy komendanta posterunku w Nakle (od 18 marca 1924 roku), Szamotułach i w komendzie powiatowej w Lesznie. W latach 1931-1932 był komendantem posterunku w Gostyniu. Następnie ponownie służył w Szamotułach i w Lesznie. W 1939 roku był naczelnikiem referatu gospodarczego Komendy Powiatowej Policji Państwowej w Poznaniu. 3 września 1939 roku razem z policją poznańską ewakuował się na wschód, w kierunku Tarnopola. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli radzieckiej.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Władysławą.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 016/ z kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 9-11 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Marcin Walkowiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach kościańskiego Krzyża Wschodniego (2007). Upamiętniony w Katedrze Polowej Wojska Polskiego oraz w Muzeum Katyńskim.