Władysław Włodzimierz Sworowski

Porucznik taborów rezerwy, syn Romana i Agaty z domu Piotrowskiej, urodził się 1 czerwca 1896 roku w Poznaniu. W 1914 roku został wcielony do armii niemieckiej i przydzielony do 5. Kolumny Taborów. Walczył na froncie rosyjskim, rumuńskim i francuskim. Zwolniony z armii niemieckiej w grudniu 1918 roku. Z chwilą wybuchu powstania wielkopolskiego, zgłosił się do oddziałów powstańczych. Od 1918 roku żołnierz Wojska Polskiego, dowódca 4. szwadronu Dywizjonu Taborów. W 1920 roku pracował w Komisji Delimitacyjnej, zajmującej się wytyczaniem granicy polsko-niemieckiej. Służył w 7., 9. i 5. Dywizjonie Taborów. Do rezerwy zwolniony w 1921 roku. W 1923 roku zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. W 1939 roku wcielony do kadry Okręgu Korpusu I.
Uczęszczał do Gimnazjum św. Marii Magdaleny. Kupiec.

Żonaty z Wandą.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 032/1 z 14 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 16-19 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Władysław Włodzimierz Sworowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy  poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Włodzimierza Sworowskiego zostały odnalezione: dowód osobisty, prawo jazdy oraz okulary (02986).