Alfons Maksymilian Radomski
DANE PODSTAWOWE
Data i miejsce urodzenia: 30 września 1896 rok Poznań, województwo poznańskie
Stopień wojskowy (z 1.09.1939): porucznik piechoty rezerwy
Miejsce kaźni i pochówku: Charków
Porucznik piechoty rezerwy, syn Wacława [Hipolita] i Stanisławy z domu Lewandowskiej, urodził się 30 września 1896 roku w Poznaniu. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. W latach 1915-1918 służył w armii niemieckiej. Wziął udział w Powstaniu Wielkopolskim. W Wojsku Polskim od 1919 roku. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 w szeregach 1. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Porucznikiem rezerwy ze starszeństwem mianowany 1 czerwca 1919 roku. Przydzielony do Pułku Piechoty, następnie do 7. Dywizjonu Żandarmerii. Przeniesiony do rezerwy w 1922 roku. Został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1934 roku jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Rejonu Uzupełnień Poznań.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych.
Urzędnik Kasy Chorych z Poznania, działacz Związku Peowiaków.
Żonaty z Apolonią z domu Kłosowska, miał dwóch synów: Janusza Czesława (1923) i Włodzimierza (1930).
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Alfons Maksymilian Radomski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura:
Charków, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [2]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]