Kazimierz Michniewicz

Podporucznik rezerwy, syn Karola i Krystyny z domu Lepnert, urodził się 26 sierpnia 1900 roku w Odessie. Ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii w Toruniu w 1923 roku. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem od 1 stycznia 1926 roku. Przydzielony do 25. Pułku Artylerii Polowej.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku służył w 10 pułku artylerii lekkiej Armii Łódź. Do niewoli sowieckiej trafił 22 września 1939 roku na Wołyniu.
Ukończył gimnazjum w Toruniu. Mieszkał i pracował w Kaliszu. Urzędnik państwowy w Pabianicach. Wiceprezes Związku Oficerów RP Oddział w Pabianicach (1929). Pracownik Wydziału Opieki Społecznej w Pabianicach. W 1929 roku mianowany kierownikiem Państwowego Urzędu Pośrednictwa Pracy w Pabianicach. Od 1936 roku sekretarz Wydziału Wykonawczego Miejskiego Obywatelskiego Komitetu Zimowej Pomocy Bezrobotnym i Najbiedniejszym w Pabianicach.

Żonaty z Marią z domu Jankowską.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 025/3 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Kazimierz Michniewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy początkowo nie rozpoznanym ciele Tadeusza Meissnera znaleziono: notes, książeczkę wojskową, a na niej napis „właściciel tej książki ppor. rez. artylerji III/10 PAP Michniewicz Kazimierz Pabianice k/Łodzi ul. Bracka Nr. 12 m. 1 – zawiadomić żonę p. Marię Michniewiczową” oraz kartę szczepień (01191).