Jan Romuland Zbijewski

Podporucznik rezerwy, syn Stanisława i Marii z domu Wind, urodził się 7 lutego 1899 roku w Odessie. Po zamknięciu w listopadzie 1918 roku wyższych uczelni wyjechał do Krakowa, zgłosił się do Batalionu Akademickiego. Przydzielony do załogi pociągu pancernego Śmiały, walczył z Ukraińcami pod Przemyślem i Chyrowem. Następnie wyjechał do Wielkopolski i 17 stycznia 1919 roku zgłosił się do kompanii powstania wielkopolskiego w Kcyni. Walczył nad Notecią, a następnie na froncie północnym. W kwietniu 1919 roku został skierowany do Szkoły Oficerskiej w Gnieźnie. Po jej ukończeniu wyznaczony na stanowisko adiutanta I batalionu 4. Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 58. Pułk Piechoty). Od czerwca walczył na froncie białoruskim nad Berezyną, a pod Rochaczewem został ranny. W 1920 roku przeszedł przeszkolenie w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty i został wcielony do bataliony zapasowego 58. Pułku Piechoty na stanowisko instruktora kursów podoficerskich. Zwolniony z wojska w listopadzie 1921 roku. Podporucznikiem został mianowany 1 lipca 1925 roku. Wcielony do 85. Pułku Piechoty w Nowej Wilejce, w 1932 roku przydzielony w rezerwie do 57. Pułku Piechoty w Poznaniu. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Krzyżem Walecznych dwukrotnie.
Uczył się w szkole powszechnej w Singapurze, Kaliskiej Szkole Handlowej, polskiej szkole realnej w Moskwie i Odessie, gdzie w maju 1917 roku zdał maturę w Gimnazjum Polskim im. A. Jabłonowskiego. We wrześniu 1918 roku rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej. Po przejściu do rezerwy kontynuował studia w Wilnie i we Lwowie, a następnie na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które ukończył w 1929 roku. Wykładał projektowanie architektury wnętrz w Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego w Poznaniu. Od listopada 1931 roku pracował w Pracowni Urbanistycznej Wydziału Rozbudowy Miasta Poznania. Był autorem wielu referatów problemowych dotyczących zagadnień urbanistycznych Poznania. Od 1934 roku był również członkiem Stowarzyszenia Architektów Rzeczypospolitej Polskiej oraz pełnił funkcję sekretarza Zarządu Oddziału Poznańskiego. Członek Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków w Poznaniu.

Żonaty z Marią z domu Chmielewską, miał syna Przemysława.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/2 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jan Romuald Zbijewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Jana Zbijewskiego w mundurze – architekta z Poznania, zostały odnalezione: legitymacja urzędnika oraz dowód osobisty (04069).