Włodzimierz Ambrożewicz

Porucznik rezerwy, syn Piotra Alfonsa herbu Bajbuza i Kapitoliny z domu Jagodzin, urodził się 26 czerwca 1895 roku w Odessie (Carska Rosja). Ochotniczo zgłosił się do Wojska Polskiego i rozpoczął służbę jako podporucznik w 1. Pułku Obrony Warszawy, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej (luty 1919 roku) na stanowisku oficera ambulatorium na froncie bolszewickim w Szpitalu Mokotowskich w Warszawie. Wiosną 1921 roku przeniesiony do 26 Pułku Piechoty na stanowisko naczelnego lekarza Ułanów Wielkopolskich w Lesznie. Następnie w 57. Pułku Piechoty, a potem w 15. Pułku Ułanów Poznańskich w Poznaniu. W 1928 roku na własną prośbę przeniesiony do rezerwy z kadry oficerów służby zdrowia do 7. Batalionu Sanitarnego w Poznaniu. Mianowany porucznikiem ze starszeństwem z dniem 1 września 1922 roku w korpusie oficerów sanitarnych, grupa lekarzy. W 1936 roku w 36. Pułku Piechoty Legii Akademickiej. Zmobilizowany dnia 3 września 1939 roku, 8 września otrzymuje rozkaz organizacji szpitala wojskowego w rejonie Mińska Mazowieckiego. Przemieszczając się z wojskiem na wschód dostaje się do niewoli sowieckiej koło Podwołoczysk.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
Początkową naukę pobierał w domu. W Odessie ukończył dwuletnie gimnazjum zdając egzamin dojrzałości. W 1913 roku rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Noworosyjskiego Uniwersytetu w Odessie. W Polsce nostryfikował swój dyplom lekarski – ostatni egzamin zdał na Uniwersytecie Poznańskim. Po odbyciu kilkumiesięcznej pracy w klinikach: chirurgicznej, dermatologicznej, ginekologicznej i ocznej w czerwcu 1927 roku uzyskał dyplom doktora wszech nauk lekarskich. Organizator i wieloletni kierownik Zakładu Przyrodoleczniczego Ubezpieczalni Społecznej w Poznaniu. Był również organizatorem i kierownikiem okresowo działającego Pogotowia Ubezpieczalni Społecznej w Poznaniu. Inspektor medyczny w centrali ZUS w Warszawie od czerwca 1937 roku. Mieszkał w Poznaniu. Działał w wielu organizacjach społecznych: Stowarzyszeniu Samopomocy Społecznej, Związku Strzeleckim, Towarzystwie Przyjaciół Młodzieży Akademickiej, jako sekretarz Towarzystwa Kultury Akademickiej, skarbnik Klubu Społecznego Medyków im. K. Marcinkowskiego i członek Zarządu Związku Polaków z Kresów Wschodnich.

Żonaty z Ireną Gertrudą z domu Cybulską, miał syna Pawła (1929).
Przesłał rodzinie jeden list z obozu NKWD w Kozielsku, datowany 24 listopad 1939 roku.

Jeniec obozu przejściowego w Tereszczeńsku (Ciotkino), przeniesiony do obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/3 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Włodzimierz Ambrożewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Włodzimierza Ambrożewicza doktora medycyny w mundurze (dwa miejsca zamieszka: Warszawa, ul. Lwowska 17 i Poznań ul. 3 Maja 5) zostały odnalezione: wizytówki własne oraz dwie wizytówki: Z. Cybulscy i Irena Ambroziewicz, dowód osobisty, prawo jazdy, pismo z Poznańskiej Izby Lekarskiej oraz list (02433).