Porucznik służby zdrowia rezerwy, syn Lucjana i Stefanii z domu Nowickiej, urodził się 13 października 1898 roku w Wisztyńcu w powiecie wołkowyskim. Wcielony do wojska rosyjskiego, po wybuchu rewolucji październikowej zakończył służbę wojskową i powrócił na studia. W 1919 roku przerwał studia w Kazaniu i ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego. Służył w 10. Pułku Ułanów (3 szwadron), następnie przeniesiony do Szefostwa Sanitarnego IV Armii. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1919-1920. Awansowany na podporucznika i zdemobilizowany w 1921 roku. Włączony w skład kadry zapasowej 7. Szpitala Okręgowego. Od 1927 roku odbywał regularne szkolenia wojskowe (co dwa lata). W 1939 roku w 2. Batalionie Sanitarnym. Ranny.
Odznaczony Krzyżem Walecznych.
Absolwent gimnazjum w Jarosławiu. W latach 1917-1919 studiował medycynę w Kazaniu. Absolwent Uniwersytetu Warszawskiego z 1925 roku, doktor medycyny. W trakcie studiów członek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, Towarzystwa „Bratnia Pomoc” i Koła Medyków Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1931 roku pracował w Kaliszu. Lekarz Kasy Chorych i ordynator oddziału dziecięcego Szpitala im. Przemysława II, którego był założycielem. Wykładowca wychowania fizycznego na Uniwersytecie Warszawskim.
Znany sportowiec, zdobył dziesięć medali Mistrzostw Polski m.in. trzykrotny mistrz Polski w rzucie oszczepem i dwukrotny mistrz Polski w skoku wzwyż, akademicki mistrz świata w rzucie oszczepem i wicemistrz świata w skoku wzwyż w 1924 roku. Działacz zarządu głównego AZS-u.
Żonaty z Marią z domu Mittelstedt, miał córkę Ewę (1934).
Był szefem szpitala wojskowego w Stanisławowie, z którego 19 września 1939 roku został wzięty do niewoli radzieckiej. Kiedy próbował ratować leżących przed szpitalem rannych, w których wjeżdżał radziecki czołg, sam został raniony w głowę. Trafił do Starobielska. Po latach jego córka dowiedziała się, że w transporcie do obozu spotkał dwóch młodych ludzi, których w okresie międzywojennym uczył rzucać oszczepem. Obaj chłopcy namawiali go do wspólnej ucieczki, jednak Julian Gruner odmówił, twierdząc, że lekarz nie może opuścić rannych. Pozostał więc w wagonie, a ucieczka tych młodych ludzi się powiodła. Właśnie jeden z nich
znacznie później opowiedział tę historię Ewie Gruner. Ostatnią wiadomość z obozu przesłał w okresie świąt wielkanocnych 1940 roku.*
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Julian Gruner został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 2, 9, 19, 26, *
