Stanisław Zygmunt
van der Coghen

Major służby zdrowia rezerwy, syn Stefana i Józefy z domu Richter, urodził się 31 października 1890 roku w Dobromilu mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, okręg lwowski. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej, w pułku strzelców cesarskich nr I. W 1918 roku trafia do Poznania i bierze czynny udział w walkach Powstania Wielkopolskiego. Od 1 czerwca 1921 roku służył w Kolumnie Dezynfekcyjnej Okręgu Generalnego Kraków. W latach 1921-1922 w kompanii zapasowej sanitarnej nr 2, w latach 1923-1926 w 7. Batalionie Sanitarnym, w 1928 roku w 7. Batalionie Łączności, należał do kadry oficerów służby zdrowia. Co najmniej od 1932 roku naczelny lekarz 57. Pułku Piechoty w Poznaniu. Przeniesiony na stanowisko kierownika referatu Szefostwa Santarnego Okręgu Korpusu nr VII w Poznaniu w czerwcu 1934 roku. W 1939 roku zmobilizowany do Wojska Polskiego, na stanowisku kierownika szpitala polowego nr 702. Kapitanem ze starszeństwem mianowany 1 czerwca 1919 roku, a majorem 1 stycznia 1931 roku.
Odznaczony Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Złoty Krzyż Zasługi, Brązowy Medal Zasługi Wojskowej oraz Złoty Krzyż Zasługi Cywilnej.
Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego. Doktor nauk medycznych. W okresie międzywojennym mieszkał w Poznaniu, prowadził prywatną praktykę lekarza kardiologa. Naczelny lekarz PKP w Poznaniu po przeniesieniu w stan spoczynku.

Żonaty z Janiną z domu Rutowską, miał syna Stanisława Bohdana (1915).
Według wspomnień rodzinnych, syn Stanisław znajdował się wraz z ojcem w tym samym transporcie kolejowym wywożonym na wschód – wraz z kilkoma kolegami, młodszymi oficerami udało mu się uciec. Rodzina otrzymała w trakcie wojny informację o pobycie Stanisława w obozie w Ostaszkowie. Wielokrotnie zwracała się do Międzynarodowego Czerwonego Krzyża z prośbą o ustalenie jego miejsca pobytu, niestety bezskutecznie.

Od 11 listopada 1939 roku przebywał w obozie NKWD w Ostaszkowie i pracował jako lekarz w oddziale sanitarnym obozu. Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 051/2 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 29 kwietnia – 1 maja 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Zygmunt Van Der Coghen został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).