Stanisław Szurmiński

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Franciszka i Antoniny z domu Szymczak, urodził się 7 maja 1890 roku w miejscowości Kurza. Otrzymał wykształcenie podstawowe. W czasie I wojny światowej w armii rosyjskiej, następnie w I Korpusie Polskim dowodzonym przez gen. Józefa Dowbor Muśnickiego. W policji od stycznia 1919 roku. Służbę pełnił w Kaliszu, do 1926 roku w policji konnej, a we wrześniu 1939 roku nadal w Kaliszu.
Ewakuowany w dniu 1 września 1939 roku z Kalisza na Wschód. Na ewakuacyjnym szlaku usiłował wykonywać zadania służbowe, m. in. regulować ruchem kolumn ewakuacyjnych, utrzymać na drogach porządek, itp. Widziany był w takich działaniach pod Uniejowem, Łęczycą i innych miejscowościach na drodze jego przemieszczania się na Wschód. Występował w mundurze i nie chciał go zdjąć. W bliżej nieznanych okolicznościach został ujęty przez NKWD i osadzony w obozie.
Odznaczony Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”.

Żonaty z Marianną, miał syna Bronisława i córkę Janinę.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 019/2 z 7 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 11-12 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Szurmiński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).