Jerzy Schoen-Wolski

Porucznik rezerwy, syn Bolesława i Klary z domu Lisewskiej, urodził się 8 lipca 1892 roku w Śmiglu w powiecie kościańskim. Członek Polskiej Organizacji Wojskowej. Był w 5. Polowej Dywizji Syberyjskiej. W 1921 wrócił do Polski i został zatrudniony w Oddziale III Sztabu Generalnego, jako archiwista. W stopniu podporucznika zweryfikowany ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. Otrzymał przydział w rezerwie do 6. Pułku Strzelców Konnych w Żółkwi. Od 1934 roku służył w 7. Pułku Ułanów w Mińsku Mazowieckim. Od 1935 roku w kadrze Okręgu Korpusu I. Porucznikiem mianowany 19 marca 1939 roku. Oficer zawodowy.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Brązowym Krzyżem Zasługi.
Uczył się w szkole handlowej w Warszawie, a następnie w szkole realnej w Orenburgu. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Tomsku.

Żonaty, miał jedno dziecko.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/1 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jerzy Schoen-Wolski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach pod kościańskim Krzyżem Wschodnim (2007).