Porucznik piechoty rezerwy, syn Ludwika i Marii z domu Maciejewskiej, urodził się 8 czerwca 1899 roku w Śremie. Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. W czasie powstania wielkopolskiego walczył w kompanii śremskiej w przejmowaniu koszar i magazynów wojskowych oraz uczestniczył w walkach na froncie południowo-zachodnim pod Lesznem, Kąkolewem i Miejską Górką. W Wojsku Polskim od 1919 roku. Był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej 1919-1921 w ramach 57. Pułku Piechoty. W 1921 roku na własną prośbę przeszedł do rezerwy. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego 14. Dywizji Piechoty. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem od lipca 1925 roku, a porucznikiem ze starszeństwem 19 marca 1939 roku.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.
Absolwent gimnazjum śremskiego z 1919 roku. Ukończył studia na Wydziale Prawno-Ekonomicznym Uniwersytetu Poznańskiego. Podjął pracę jako asesor sądowy w Wojskowym Sądzie Okręgowym w Poznaniu.
Żonaty z Zofią, miał syna Jacka-Ścibor (1927).
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Bohdan Medard Radomski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura:
Charków, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [2]
Powstańcy wielkopolscy w grobach katyńskich [15]
Powstańcy Wielkopolscy w mogiłach katyńskich [16]
Żołnierska droga przez Mękę. Wielkopolanie w obozach sowieckich [17]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
