Jan Grabowski

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Edmunda i Marii z domu Lipińskiej, urodził się 30 grudnia 1897 roku w Słupcy w powiecie konińskim. 9 listopada 1918 roku wstąpił jako ochotnik do Batalionu Harcerskiego w Warszawie, a w styczniu został mianowany starszym żołnierzem i przydzielony do Oddziału Sztabowego Naczelnego Wodza, gdzie w 1919 roku został awansowany na kaprala, a następnie plutonowego. 22 lipca 1920 roku został na własną prośbę przeniesiony do służby frontowej i przydzielony do 4. kompanii 201. Pułku Piechoty, w której szeregach walczył na froncie. Po rozbiciu pułku w sierpniu 1920 roku został przeniesiony do 4. kompanii 202. Pułku Piechoty. Został ciężko ranny 22 sierpnia 1920 roku pod Grabowem. 21 kwietnia 1921 roku zwolniony ze szpitala i jednocześnie bezterminowo urlopowany z wojska. Po odbyciu ćwiczeń wojskowych został w 1927 roku mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty, ze starszeństwem od 1 lipca 1925 roku i z przydziałem ewidencyjnym do 30. Pułku Piechoty, a potem do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr I.
Uczęszczał do szkół handlowych w Koninie (1906-1910) i w Kole (1910-1912). Od jesieni 1912 roku uczęszczał do Gimnazjum Stelmaszenki w Kijowie, a od sierpnia 1913 roku do Gimnazjum Państwowego w Białej Cerkwi, które ukończył w 1917 roku ze złotym medalem. W czasie pobytu w Białej Cerkwi związał się z polskimi tajnymi organizacjami oświatowymi, a od 1916 roku z harcerstwem. Był drużynowym drużyn w Białej Cerkwi i Kijowie, ukończył kurs instruktorski, został członkiem Naczelnictwa Harcerskiego w Kijowie, a następnie delegatem tegoż na harcerski zjazd połączeniowy w Lublinie, który odbył się 1 listopada 1918 roku. Został wybrany do Naczelnej Rady Harcerskiej. Brał udział w kodyfikacji i ustalaniu regulaminów i statutów harcerskich. Od 1917 roku studiował na Wydziale Medycznym, a następnie na Wydziale Prawnym Uniwersytetu św. Włodzimierza w Kijowie. Po powrocie do Polski w 1918 roku immatrykulował się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po przejściu do rezerwy kontynuował studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, które ukończył w 1924 roku, uzyskując tytuł magistra praw. Podczas studiów był redaktorem pisma harcerskiego „Ogniwo”. Od 2 września 1924 roku był aplikantem w okręgu Sądu Apelacyjnego w Warszawie, a w 1928 roku został mianowany sędzią w Bielsku Podlaskim. W 1929 roku został przeniesiony na stanowisko sędziego do Sądu Grodzkiego w Grójcu. Od 1933 roku pracował w Warszawie jako sędzia śledczy do spraw szczególnej wagi w sprawach karno-skarbowych, a od 1938 roku jako sędzia Sądu Okręgowego w Warszawie. Interesował się naukowo genezą socjologii i socjalizmu; pod kierunkiem prof. A. Kostaneckiego opracował rozprawę Saint-Simon. Utopia – filozofia – industrializm (Warszawa 1936) i uzyskał doktorat praw na Uniwersytecie Warszawskim. Stale związany z harcerstwem, był m.in. sekretarzem generalnym w Naczelnictwie Związkowym, a od 1925 roku członkiem Naczelnej Rady Harcerskiej. Wraz z Franciszkiem Brzezińskim (na podstawie prac specjalnej komisji) zredagował i przygotował do wydania publikację Harcerski Kodeks Honorowy, która ukazała się w 1925 roku. Po 1930 roku pełnił funkcję przewodniczącego Naczelnego Sądu Harcerskiego i był członkiem Głównej Kwatery Harcerzy.

Żonaty z Wandą z domu Babicką.

28 grudnia 1939 roku został aresztowany przez NKWD i umieszczony w więzieniu w Równem, skąd 28 marca 1940 roku wywieziony do więzienia w Kijowie.

Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 042-135 z kwietnia 1940 roku.

Jan Grabowski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).