Porucznik rezerwy, syn Wincentego (herbu Ślepowron) i Wandy z domu Wołowskiej (herbu Prus II), urodził się 2 września 1899 roku w Oszczeklinie w powiecie kaliskim. Wychowywał się w rodzinie o bogatych tradycjach patriotycznych. W czasie wojny w 1920 roku był żołnierzem 3. Pułku Piechoty Legionów. Podporucznikiem mianowany ze starszeństwem 1 stycznia 1920 roku, a porucznikiem 2 stycznia 1932 roku i przydzielony do 7. Pułku Strzelców Konnych. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Łask. W 1939 roku zmobilizowany do Ośrodka Zapasowego Wielkopolskiej Brygady Kawalerii.
Odznaczony Krzyżem Walecznych dwukrotnie, Medalem Pamiątkowym za wojnę 1918-1921 oraz srebrnym Krzyżem Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3366.
Ukończył gimnazjum im. św. Stanisław Kostki w Warszawie, a potem został absolwentem Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Inżynier rolnik. Administrator, współwłaściciel rodzinnego majątku Oszczeklin.
Żonaty z Zofią z domu Karnowską, miał syna Kazimierza (1930) i córkę Teresę (1932).
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 035/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Wincenty Józef Górski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Wincentego Józefa Górskiego znajdowała się książka przydziału wojskowego, telegram, świadectwo szczepienia w Kozielsku Nr 2, order Virtuti Militari z legitymacją, okulary, książka oszczędnościowa PKO,
karty pocztowe, jedna z nich z nadawcą: ,,Zofia Górska, Warszawa, ul. Smolna Nr. 25”, list, kartka z nazwiskami zabitych, względnie rannych kolegów w czasie wojny (we wrześniu 1939 roku):
1) ppor. Janicki – 17 p. ułan.
2) chor. Kieszek – 15 p. ułan.
3) ppor. Daszkiewicz.
4) chor. Czarnecki Marcel
5) chor. Pluciński – 15 p. ułan.
6) mjr. Majewski
7) por. podchorski – 17 p. ułan.
8) ppor. Porgowski – 15 p. ułan.
oraz kartka z protokołem przejęcia grupy jeńców przez bolszewików (0623).
Literatura: 1, 9, 17, 19, 30
