Władysław Jan Wawrzyniak

Major w stanie spoczynku, syn Ludwika i Józefy z domu Rosińskiej, urodził się 15 maja 1890 roku w Antoninie w powiecie ostrowskim. W sierpniu 1914 roku powołany do armii niemieckiej. Po ukończeniu szkoły oficerskiej w Biedrusku, walczył na froncie zachodnim. Dwukrotnie ranny, raz kontuzjowany. W listopadzie 1918 roku zgłosił się do dyspozycji Powiatowej Rady Ludowej. 16 listopada 1918 roku został dowódcą kompanii w Ostrowskim Pułku Piechoty Polskiej, a od 30 listopada 1918 roku dowódcą Batalionu Pogranicznego w Szczypiornie. Z jego inicjatywy w nocy z 29 na 30 grudnia 1918 roku zostały zajęte Skalmierzyce, a następnego dnia Ostrów Wielkopolski oraz całe południe byłego Księstwa Poznańskiego. Za czyny te odznaczony został Orderem Virtuti Militari V klasy. Był dowódcą Okręgu Wojsk VII Frontu Południowego. Organizował wojska powstańcze w południowej Wielkopolsce, stworzył sztab okręgu z trzech batalionów: ostrowskiego, krotoszyńskiego i ostrzeszowskiego. Sformował 12. Pułk Strzelców Wielkopolskich, który w 1920 roku przemianowany został w 70. Pułk Piechoty. Był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej, Następnie służył w Dowództwie Okręgu Korpusu VII oraz w 68., 58. i 35. Pułku Piechoty. 30 września 1929 roku przeniesiony w stan spoczynku. Z dniem 1 czerwca 1919 roku zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem. We wrześniu 1939 roku zgłosił się na ochotnika do wojska. Skierowany do jednostki zapasowej, trafił do niewoli sowieckiej.
Odznaczony również Krzyżem Walecznych i Orderem Odrodzenia Polski czwartej klasy.
W Antoninie uczęszczał do szkoły powszechnej, a w latach 1900-1911 do Królewskiego Gimnazjum humanistycznego w Ostrowie Wielkopolskim. Był prezesem Towarzystwa Tomasza Zana. Po maturze podjął studia prawnicze na Uniwersytecie w Monachium, a następnie we Wrocławiu. Po przeniesieniu w stan spoczynku zamieszkał w Buku. Pracował w Stowarzyszeniu Kupców Handlujących Dźwigarami i Żelazem. W 19387 roku został komisarycznym burmistrzem Opalenicy, a następnie pełnił taką samą funkcję we Lwówku.

Żonaty z Martą z domu Matuszewską.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Władysław Jan Wawrzyniak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony tablicą w Kościele pw. Matki Boskiej Ostrobramskiej w Antoninie w 2000 roku (dawniej kaplica książąt Radziwiłłów) oraz nazwą ulicy w Ostrowie Wielkopolskim. Wymieniony na Opalenickiej Ścianie Śmierci (2008).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Władysława Wawrzyniaka zostały odnalezione: legitymacja i wizytówka (0855).