Marcin Walkowiak

Starszy przodownik Policji Państwowej, syn Makarego i Róży, urodził się 9 listopada (czerwca) 1885 roku w Brońsku w województwie poznańskim. Zmobilizowany 5 sierpnia 1914 roku do armii niemieckiego zaborcy wziął udział w I wojnie światowej. Przydzielony do 9 kompanii III batalionu 7. rezerwowego pp (Reserve-Infanterie-Regiment Nr. 7) w Kościanie. Ciężko ranny pod Verdun. W policji od 1919 roku. Początkowo służył w komendzie powiatowej Policji Państwowej w Bydgoszczy, a następnie na stanowiskach zastępcy komendanta posterunku w Nakle (od 18 marca 1924 roku), Szamotułach i w komendzie powiatowej w Lesznie. W latach 1931-1932 był komendantem posterunku w Gostyniu. Następnie ponownie służył w Szamotułach i w Lesznie. W 1939 roku był naczelnikiem referatu gospodarczego Komendy Powiatowej Policji Państwowej w Poznaniu. 3 września 1939 roku razem z policją poznańską ewakuował się na wschód, w kierunku Tarnopola. W nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli radzieckiej.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Władysławą.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 016/ z kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 9-11 kwietnia 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Marcin Walkowiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach kościańskiego Krzyża Wschodniego (2007). Upamiętniony w Katedrze Polowej Wojska Polskiego oraz w Muzeum Katyńskim.