Władysław Szymański

Chorąży, syn Jakuba i Katarzyny z domu Kamińskiej, urodził się 4 grudnia 1899 roku w Turku. W Wojsku Polskim od 1918 roku. Ranny podczas wyprawy kijowskiej w 1920 roku. W 1920 roku szef baterii w 10. Pułku Artylerii Polowej. W 1927 roku przeniesiony do 31. Pułku Artylerii Lekkiej w Toruniu na stanowisko dowódcy plutonu gospodarczego pułku. Awansowany do stopnia chorążego dnia 27 czerwca 1939 roku. Po mobilizacji walczył w kampanii wrześniowej. Wzięty do niewoli we Włodzimierzu Wołyńskim na przełomie września i października 1939 roku.
Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
Mieszkał w Toruniu.

Żonaty z Feliksą z domu Krzyżaniak, miał syna Zenona.
Rodzina otrzymała jedyny list z obozu z dnia 24 listopada 1939 roku.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 040/3 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 23-24 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podporucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Władysław Szymański został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).