Podporucznik, syn Stanisława i Marianny z domu Markowskiej, urodził się 26 listopada 1901 roku w miejscowości Bugaj w powiecie kolskim. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Grudziądzu. Podporucznikiem mianowany 1 września 1929 roku i przydzielony do 71. Pułku Piechoty.
Absolwent gimnazjum w Kole z 1923 roku. Nauczyciel w Szkole Powszechnej w Księżynie pod Białymstokiem.
Żonaty z Ireną z domu Białas, miał córkę Zdzisławę i syna Wiktora.
Przesłał rodzinie kilka listów pełnych troski o najbliższych. W ostatnim z dnia 5 marca 1940 roku pisał „Może nie tyle mróz, ale myśl – troska o Was, że Wy tam głodujecie, hartuje mię. Życzyłbym sobie jednak, byście Wy takiego hartu nigdy nie zaznali”. 13 kwietnia 1940 roku po rodzinę Sucharskich przyszło NKWD. Zostali wywiezieni w głąb ZSRR, skąd wrócili dopiero po sześciu latach 4 . Społeczność i nauczyciele Księżyna uhonorowali Czesława Sucharskiego tablicą pamiątkową.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 017/3 z kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9-11 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Czesław Sucharski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Czesława Sucharskiego zostały odnalezione: świadectwo szczepienia w Kozielsku nr 1861, listy oraz karty pocztowe (01630).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
