Paweł Stachowiak

Porucznik piechoty pospolitego ruszenia, syn Piotra i Bronisławy z domu Mazurek, urodził się 8 czerwca 1898 roku w Słupowcu w powiecie szubińskim. Powołany do wojska niemieckiego walczył w czasie I wojny światowej na froncie zachodnim w stopniu podoficera – aspiranta oficerskiego. Kilkakrotnie ranny. Po zwolnieniu z wojska 27 grudnia 1918 roku wstąpił do oddziału powstańczego. Walczył w powstaniu wielkopolskim na froncie północnym na odcinku kcyńskim, m.in. pod Smogulcem i Gromadnem nad Nitecią. W armii polskiej 18 lutego 1919 roku jako ochotnik. Od 22 czerwca 1920 roku walczył w wojnie polsko-bolszewickiej na froncie galicyjskim pod Lwowem, a następnie na froncie wołyńskim i na wielkopolskim froncie północnym. W maju 1921 roku wziął udział w III powstaniu śląskim. W grudniu 1920 roku mianowany został podporucznikiem ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 roku. Po zakończeniu działań wojennych przeniesiony został do rezerwy z przydziałem do 55. Pułku Piechoty, a następnie do oficerskiej kadry Okręgu Korpusu VII Poznań.
Odznaczony Krzyżem Orląt Lwowskich, posiadał odznakę Wojsk Wielkopolskich i odznakę Frontu Pomorskiego. Za udział w I wojnie światowej odznaczony niemieckim Żelaznym Krzyżem I i II klasy.
Uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Rogoźnie, gdzie ukończył pięć klas. Ekonomista. W latach 1922-1923 urzędnik w polskim konsulacie w Kolonii. W latach 1923-1924 samodzielny kupiec. Od 1924 roku kierownik biura Zarządu Wapniarnia Miasteczko S.A. w Poznaniu. Od 1932 roku starszy inspektor w Izbie Skarbowej w Poznaniu.

Żonaty z Joanną z domu Tomaszewską, miał dwie córki: Aleksandrę i Barbarę.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Paweł Stachowiak został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy  poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicy katyńskiej w Kcyni (1995) oraz na obelisku katyńskim w Nakle nad Notecią (2010).