Franciszek Rybicki

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Feliksa i Józefy z domu Wróblewskiej, urodził się w 26 października 1898 roku miejscowości Las (Łask). Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W policji od 1920 roku. Rozpoczął służbę na posterunku w Koninie. W 1934 roku przeniesiony na posterunek Policji Państwowej w Rychwale (powiat koniński). Od 1937 roku i nadal we wrześniu 1939 roku pełnił służbę jako komendant posterunku Policji Państwowej w Lądku w powiecie słupeckim. Po wybuchu wojny, 3 września 1939 roku nastąpiła likwidacja posterunku i ewakuacja policjantów z Lądku do Konina, a stamtąd na teren wschodniej Polski, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Janiną, miał dwóch synów: Jerzego i Ryszarda.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 019/3 z 7 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 11-12 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Franciszek Rybicki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).