Franciszek Ksawery Rost

Major rezerwy, syn Hieronima i Józefy z domu Góreckiej, urodził się 5 listopada 1890 roku w Wielichowie w powiecie kościańskim. W sierpniu 1914 roku został powołany do armii niemieckiej, gdzie pełnił służbę lekarza-chirurga frontowego do 1918 roku. Dołączył do powstania wielkopolskiego, tworząc od podstaw służbę sanitarną w powstańczej kompanii wielichowskiej i szpital powstańczy w Rakoniewicach. Pod koniec stycznia 1919 roku był na pierwszej linii frontu pod Szubinem, Rynarzewem, Kcynią i Żninem, a razem z 8. Pułkiem Strzelców Wielkopolskich pod Rawiczem, Miejską Górką i Jutrosinem. Po 11 listopada 1919 roku służył w 10. Pułku Strzelców Wielkopolskich (późniejszy 68. Pułku Piechoty) na froncie wschodnim w okolicach Mołodeczna, pod Wilejką, Parafianowem i Głębokiem. Od 1921 roku w rezerwie. Majorem mianowany 19 marca 1939 roku, przydzielony do 7. Szpitala Okręgowego. We wrześniu 1939 roku wraz z 7. Szpitalem Okręgowym ewakuowany z Poznania na wschód. Dostał się do niewoli sowieckiej w nieustalonych okolicznościach.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Waleczności Związku Byłych Ochotników Wojsk Wielkopolskich.
Do szkoły podstawowej uczęszczał w rodzinnym Wielichowie. W 1911 roku ukończył dziewięcioklasowe gimnazjum humanistyczne w Gnieźnie. Działał w polskich organizacjach narodowych w zaborze pruskim. Związał się z Towarzystwem Tomasz Zana. Był członkiem trójzaborowej, patriotycznej organizacji PET. Studiował na wydziałach lekarskich w Berlinie, Strasburgu i Lipsku. Absolwent Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu w Lipsku. Po zwolnieniu z wojska pracował w klinice w Poznaniu. Od 1 kwietnia 1922 roku do wybuchu II wojny światowej był dyrektorem szpitala powiatowego w Nowym Tomyślu. Był chirurgiem. W 1935 roku obronił doktorat z medycyny na Uniwersytecie Poznańskim. Członek Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem.

Żonaty ze Stefanią, miał dwie córki: Danutę i Barbarę.
Wymieniony w liście Stefana Frąckowiaka z obozu w Kozielsku do rodziny.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 017/2 z 5 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 9-11 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Franciszek Ksawery Rost został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy  poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony na tablicach pod Kościańskim Krzyżem Wschodnim (2007). Upamiętnionym muralem pamiątkowym w Nowym Tomyślu (2018).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Franciszka Rosta zostały odnalezione: legitymacja nadania krzyża Niepodległości oraz medalik (01610).