Porucznik piechoty rezerwy, syn Andrzeja i Anny z domu Wajdowicz, urodził się 8 lipca 1893 roku w Stanisławowie. W latach 1915-1918 w niewoli rosyjskiej. W Wojsku Polskim od 1919 roku w Legii Oficerskiej w Krakowie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku w szeregach 17., 32. i 64. Pułku Piechoty. Odbył ćwiczenia rezerwy w 57. Pułku Piechoty w 1930 roku. We wrześniu 1939 roku w Ośrodku Zapasowym 25. Dywizji Piechoty.
Artysta, z zawodu był wiolonczelistą. Po studiach wokalnych w Mediolanie, zadebiutował w 1928 roku na scenie Teatru Wielkiego w Warszawie (partia Amonatra „Aida”). Zaangażowany od 1928 roku w Teatrze Wielkim w Poznaniu, gdzie występował przez trzy sezony. Od 1932 do 1937 roku śpiewał w Teatrze Wielkim w Warszawie, gościnnie w 1932 w Teatrze Wielkim we Lwowie oraz w 1937 roku w Krakowie. W latach 1937-1939 należał do zespołu opery poznańskiej.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Eugeniusz Maj został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 2, 19
