Józef Gunia

Podporucznik rezerwy, syn Wawrzyńca i Anieli z domu Hańba, urodził się 20 października 1895 roku w Brzezówce, województwo krakowskie. Uczestnik I wojny światowej oraz wojny polsko-bolszewickiej 1920. Absolwent kursu w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Tomaszowie Mazowieckim (1929). Organizował i prowadził kursy dla przedpoborowych. Powołany do wojska w 1939 roku, w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (za pracę społeczną, przyznany w 1933 roku), Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i medalami pamiątkowymi.
Absolwent seminarium nauczycielskiego w Krakowie (1924). Nauczyciel. Instruktor miejski w Grudziądzu w latach 1934-1936. Kierownik szkoły powszechnej w Chełmnie n. Wisłą. Zorganizował i prowadził: Uniwersytet Powszechny, Teatr Ludowy oraz powiatową bibliotekę nauczycielską. Był członkiem zarządu powiatowego Polskiego Związku Zachodniego.

Żonaty ze Stefanią z domu Majorowicz, miał synów Zbigniewa i Andrzeja.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 052/2 z 27 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 30 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]