Feliks Górnicki

Porucznik rezerwy, syn Władysława i Barbary z Einmahlów, urodził się 14 czerwca 1894 roku w Wiesbaden. Uczestnik I wojny światowej w armii niemieckiej. Walczył do stycznia 1917 roku na froncie zachodnim, m.in. pod Verdun, a pod koniec wojny na froncie wschodnim. Absolwent szkoły obserwatorów lotniczych w Brunszwiku i kursu obserwatorów w Słupsku z 1918 roku. Za wojenne zasługi otrzymał Krzyż Żelazny II Klasy. Jesienią 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego. 11 grudnia 1918 roku zamieszkał w Poznaniu. Uczestnik Powstania Wielkopolskiego. Organizator szkoły lotników obserwatorów w Ławicy i jej kierownik. Podczas wojny polsko-bolszewickiej ochotniczo zgłosił się na front, latając bojowo w załodze 1. Eskadry Lotniczej w ramach 3. Pułku Lotniczego Wielkopolskiego na froncie białoruskim. Odkomenderowany na lotnisko Ławica, pełnił funkcję oficera sądowego i zwolniony został do rezerwy. W lipcu 1920 roku zgłosił się ponownie do wojska i służył w 14. Pułku Artylerii Ciężkiej. W 1921 roku awansowany na porucznika rezerwy. W latach 1925, 1928 i 1930 odbywał ćwiczenia rezerwy. W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany w Bazie Lotniczej nr 3 w Poznaniu. 18 września 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej w okolicach Trembowli.
Odznaczony między innymi Krzyżem Walecznych – za Verdun.
W latach 1905-1914 uczęszczał do gimnazjum w Wiesbaden, a następnie studiował na Wydziale Prawa we Wrocławiu. Pracę doktorską na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego obronił w 1925 roku. Członek honorowy Akademickiej Korporacji „Roma” przy Uniwersytecie Poznańskim. Po studiach pracownik biura notarialnego Cichowicza, następnie prowadził kancelarię adwokacką ze wspólnikiem Stanisławem Korbońskim. Specjalizował się w prawie handlowym. Od 1936 roku był dyrektorem Zakładu Ubezpieczeń Vesta w Poznaniu. Aktywny w pracy społecznej, głównie wśród młodzieży i katolickiej inteligencji. Współpracownik św. Urszuli Ledóchowskiej, w latach trzydziestych prezes Akcji Katolickiej w Poznaniu.
Mieszkał w Poznaniu.

Żonaty z Marią z domu Liebek, miał syna Maurycego (1929) oraz trzy córki: Małgorzatę (1930), Urszulę (1932) i Anielę (1934).
Wymieniony w liście Adama Całki z obozu w Kozielsku do rodziny, jako kolega z zakładu Vesta w Poznaniu.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 022/2 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień kapitana.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Feliks Górnicki został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Upamiętniony wśród powstańców wielkopolskich – ofiar katyńskich na poznańskiej Ławicy.

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Feliksa Górnickiego znajdowało się pozwolenie na broń, wizytówki, 2 obrazki Matki Boskiej i zaświadczenie szczepienia z Kozielska nr 1366 (0751).