Posterunkowy Policji Państwowej, syn Antoniego i Antoniny z domu Kaniewskiej, urodził się 22 września 1898 roku w Barcach w powiecie konińskim. W 1912 roku ukończył cztery klasy Szkoły Ludowej w Wysokim koło Konina. Podczas I wojny światowej przebywał w Niemczech, pracował jako robotnik. Pod koniec 1918 roku przybył do Poznania. Z chwilą wybuchu powstania wielkopolskiego 27 grudnia 1918 roku ochotniczo włączył się do walk. Po zakończeniu powstania powrócił do domu rodzinnego. 10 kwietnia 1920 roku powołany został ponownie do służby wojskowej i wcielony do kompanii zapasowej sanitarnej nr 7. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej na Wołyniu z przydziałem do Szpitala Polowego nr 751. Podczas odwrotu oddziałów polskich dostał się 9 lipca 1920 roku do niewoli bolszewickiej. Zwolniony po zakończeniu wojny, wziął udział w III powstaniu śląskim w szeregach II batalionu Podgrupy „Linke” (Grupa Północna). 8 lipca 1921 roku powrócił do macierzystej kompanii zapasowej sanitarnej nr 7 i po urlopie otrzymał przydział do Szpitala Wojskowego w Gnieźnie jako pielęgniarz-sanitariusz. 15 września 1921 roku został zwolniony do rezerwy w stopniu szeregowego.
Pracował na roli, najpierw w rodzinnych Barcach, a potem w gospodarstwie teścia w Janowcu w powiecie żnińskim. 16 czerwca 1924 roku został przyjęty do Policji Państwowej jako posterunkowy i wysłany do województwa poleskiego, gdzie służył w I kompanii granicznej nr 1 w Ozdamiczach w powiecie stolińskim. Po likwidacji kompanii granicznych 1 kwietnia 1925 roku przeniesiony do Policji Państwowej województwa poznańskiego. Służył na posterunku Policji Państwowej Poznań-Główna, a następnie, aż do wybuchu wojny, w V Komisariacie Policji Państwowej.
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi oraz Odznaką Honorową „Orlęta”.
Żonaty z Marianną z domu Komorowską, miał trzech synów: Tadeusza, Stanisława i Henryka oraz córkę Lucynę.
Aresztant więzienia tzw. Zachodniej Ukrainy, zamordowany w więzieniu w Kijowie przy ul. Karolenkiwskiej 17 i pochowany w Kijowie-Bykowni. Lista wywózkowa numer 071/2-028 z 1940 roku.
Franciszek Galemba został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura: 5, 23, 25
