Edward Dorszewski

Podporucznik, syn Zygmunta i Heleny z domu Fechtmeyer, urodził się 8 października 1911 roku w Powidzu w powiecie gnieźnieńskim. W 1926 roku rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów Nr 3 w Rawiczu, zdając egzamin maturalny w 1932 roku. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie z 1934 roku. Podporucznikiem mianowany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego 4 sierpnia 1934 roku, ze starszeństwem od 15 sierpnia 1934 roku. W latach 1931-1934 służył w 14. Pułku Piechoty. Z dniem 1 września 1934 roku wyznaczony na stanowisko dowódcy plutonu (był to pluton w 8 kompanii strzeleckiej III batalionu), a z dniem 1 lipca 1939 roku został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Na dzień 31 lipca 1939 roku dowodził plutonem w kompanii ckm baonu „Iwieniec”
W bliżej nieznanych okolicznościach dostał się do sowieckiej niewoli. Przebywał w obozie w Kozielsku, z którego wysłał w dniu 4 lutego 1940 roku ostatni list do żony.

Żonaty z Anielą z domu Nowakowską.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa bez numeru z 3 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 4-7 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Edward Dorszewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Na odsłoniętej dnia 3 maja 2017 r. w Powidzu pamiątkowej tablicy, poświęconej poległym w czasie II wojny światowej mieszkańcom tego miasta, widnieje również nazwisko porucznika Edwarda Dorszewskiego. Znajduje się też wśród 38 ofiar katyńskich związanych z ziemią witkowską (2020).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele (zwłoki były w mundurze) Edwarda Dorszewskiego znaleziono list, pocztówkę, kartę z Włocławka (z dnia 24 lutego 1940) oraz różaniec (02064).