Franciszek Wróbel

Starszy posterunkowy Policji Państwowej, syn Tomasza i Antoniny, urodził się 4 października 1893 roku w Ostrowie Wielkopolskim. Ukończył siedem klas szkoły powszechnej. W czasie I wojny światowej walczył w armii niemieckiej. Brał udział w powstaniu wielkopolskim w baonie ostrowskim oraz w baonie pogranicznym w Szczypiornie. Od 1919 roku w Wojsku Polskim w 12. Pułku Piechoty Strzelców Wielkopolskich. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Od grudnia 1920 roku w 70. Pułku Piechoty w Pleszewie. W policji od 1921 roku. We wrześniu 1939 roku pełnił służbę w Komisariacie Policji Państwowej w Ostrowie Wielkopolskim.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 oraz Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Katarzyną z domu Kopras, miał dwie córki: Anielę (1924) i Czesławę (1926).

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 026/1 z 13 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 17-21 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Franciszek Wróbel został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).