Szczepan Wróblewicz

Posterunkowy Policji Państwowej, syn Jana i Jadwigi z domu Piskorskiej, urodził się 25 grudnia 1891 roku w Kębłowie w powiecie wolsztyńskim. Ukończył cztery klasy szkoły powszechnej. Podjął naukę zawodu rymarza w sąsiedniej wsi Wroniawy, w majątku rolnym Maksymiliana Goldschmidt-Rothschilda z Frankfurtu nad Menem W 1915 roku został powołany do służby w armii niemieckiej. Walczył na froncie zachodnim m.in. pod Verdun i Metz. Został ranny. W 1918 roku po wyleczeniu wrócił do domu. Przystąpił do powstania wielkopolskiego. Został wcielony do 7. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Walczył na zachodnim, a później na północnym odcinku frontu wielkopolskiego. Następnie przebywał w szkole
podoficerskiej w Gnieźnie i wraz z pułkiem w 1920 roku wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Po powrocie z Wojska Polskiego 26 września 1932 roku wstąpił do Policji Państwowej. Służył na Posterunku w Wolsztynie i w Kopaninie, a we wrześniu 1939 roku pełnił służbę w Komisariacie Policji Państwowej w Wolsztynie.
Odznaczony Medalem Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty ze Stanisławą, miał trzech synów: Leonarda, Kazimierza i Eligiusza oraz trzy
córki: Wandę, Różę i Teresę.

Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa z 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 5-6 kwietnia 1940 roku

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Szczepan Wróblewicz został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniany podczas marszów pamięci w Wolsztynie