Stanisław Wiśniewski

Kapitan, syn Jana i Rozalii z domu Kielpińskiej, urodził się 27 września 1898 roku w majątku Jeleń w powiecie wągrowieckim. Uczył się w szkole w Smogulcu, a następnie w szkole leśniczych. W 1916 roku został powołany do wojska niemieckiego. Walczył na froncie zachodnim. Został ranny. W styczniu 1919 roku przyłączył się do powstania wielkopolskiego i walczył m.in. pod wsiami Smogulec, Nową Wsią, Gromadnem, Mieszkowem, Nowym Dworem, Lipą i Jaktorowem. Pod koniec marca 1919 roku skierowany do Wielkopolskiej Szkoły Podoficerów Piechoty w Poznaniu. Otrzymał przydział do 1. Lotniczego Batalionu Uzupełnień, a następnie został skierowany do kadry pociągów pancernych. Jako szef Pociągu Pancernego Zawisza Czarny i dowódca plutonu karabinów maszynowych walczył w wojnie polsko-bolszewickiej m.in. pod Kamionką Strumiłową nad Bugiem. Od 1936 roku w Kierownictwie Zaopatrzenia Lotnictwa w Warszawie. Kapitanem mianowany 1 stycznia 1936 roku. Wcielony do Bazy Lotniczej nr 1 w Warszawie.
Odznaczony Medalem Niepodległości, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Za Długoletnią Służbę”, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Bronisławą z domu Sobolewską, miał dwóch synów: Edmunda i Zbigniewa.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 036/4 z 16 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 20-22 kwietnia 1940 roku.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Stanisław Wiśniewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Stanisława Wiśniewskiego zostały odnalezione: dowód wpłaty na PKO, odznaka lotnicza kluczyk oraz mapka (0884).