Antoni Władysław Sulczyński

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Antoniego i Albiny z domu Zielonki, urodził się 25 czerwca 1906 roku w Daleszycach w powiecie kieleckim. Absolwent Szkoły Podchorążych Piechoty Rezerwy z 1929 roku. Podczas ćwiczeń rezerwy dowódca plutonu. Mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem 1 stycznia 1932 roku i przydzielony do 61. Pułku Piechoty. Zmobilizowany we wrześniu 1939 roku, w Warszawie spotkał również zmobilizowanego w stopniu oficera starszego brata Jana, w nieustalonych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej.
W Kielcach ukończył szkołę średnią o profilu nauczycielskim. Nauczyciel w szkołach powszechnych na Kielecczyźnie, następnie w szkole powszechnej w Żninie. Działał społecznie prowadząc zespół mandalinowo-gitarowy oraz śpiewaczy „Halka”. Jednocześnie podjął studia na wydziale biologii Uniwersytetu Poznańskiego (miał się bronić we wrześniu 1939 roku oraz jednocześnie podjąć pracę w jednym z poznańskich gimnazjów).
Od 1937 roku aż do wybuchu wojny nauczał w Kruszwicy.

Żonaty z Heleną z domu Szymańską, miał syna Stanisława (1935) i córkę Wandę (1940).

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Antoni Władysław Sulczyński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017). Wymieniony wśród ofiar związanych z ziemią żnińską (1993).