Podporucznik artylerii rezerwy, syn Adriana i Lucyny z domu Załuskiej, urodził się 31 sierpnia 1908 roku w Kazimierzu Dolnym w powiecie puławskim. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Mianowano go tytularnym kapralem i wcielono do 28. Pułku Artylerii Lekkiej. Przeniesiony do rezerwy w 1932 roku. Uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych w 1933 i 1936 roku. W 1935 roku otrzymał awans na podporucznika artylerii. Zmobilizowany do swego pułku w 1939 roku. W drodze do granicy rumuńskiej zatrzymany przez sowietów.
Ukończył Państwowe Gimnazjum im. ks. Adama Czartoryskiego w Puławach w 1927 roku. Pasjonował się malarstwem, miał zdolności plastyczne. Na życzenie rodziców rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Jednocześnie studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie pod kierunkiem prof. Tadeusza Pruszkowskiego. W 1931 roku przeniósł się na wydział matematyczno-przyrodniczy i uzyskał tytuł magistra filozofii w zakresie biologii ogólnej (1938). Pracował w Zakładzie
Anatomii Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego.
Kawaler.
W lutym 1940 roku rodzina otrzymała kartkę z obozu w Starobielsku. Kartka była lakoniczna, Witold prosił o przesłanie żywności i tytoniu. Napisał, że przesyła znaczek na kopercie do zbiorów Ojca. Ponieważ Ojciec nie zbierał znaczków postanowił go odkleić. Na odwrocie podporucznik pisał, że żyją na łasce i niełasce NKWD, ale docierają informacje o Sikorskim co stwarza nadzieję.
Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Witold Steciuk został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura:
Charków, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [2]
Pamięci pracowników uczelni poznańskich – ofiar zbrodni katyńskiej [13]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
