Jan Paweł Stalski

Podporucznik piechoty rezerwy, syn Antoniego i Marianny z domu Łuszczak, urodził się 9 czerwca 1910 roku w Ciernie w powiecie będzińskim. Jako ochotnik brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Walczył na Wołyniu, pod Kowlem i Sarnami. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty z 1929 roku. Mianowany podporucznikiem rezerwy ze starszeństwem 1 września 1929 roku z przydziałem do 29. Pułku Piechoty w Kaliszu.
W latach 1918-1922 uczęszczał do Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Jędrzejowie. Maturę uzyskał w 1924 roku w Państwowym Seminarium Nauczycielskim w Tomaszowie Mazowieckim. Od września 1924 roku był nauczycielem w publicznych szkołach powszechnych w Strzebiniu i Lututowie. W Lututowie w powiecie wieluńskim pracował jako nauczyciel oraz instruktor przysposobienia wojskowego i wychowania fizycznego. Był aktywnym działaczem takich organizacji jak: Związek Obrony Kresów Zachodnich, Liga Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Państwa, Ochotnicza Straż Pożarna oraz komendantem „Strzelca” w Lututowie.

Żonaty, miał syna Andrzej i córkę Krystynę.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Jan Paweł Stalski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).