Henryk Skrzypiński

Kapitan pilot, syn Franciszka i Katarzyny z domu Roszuj, urodził się 3 stycznia 1899 roku w Pruszynach w powiecie sokołowskim. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku w szeregach 101. i 69. Pułku Piechoty. Ukończył Wielkopolską Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy w 1921 roku. Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem 1 sierpnia 1922 roku. W 1925 roku ukończył Szkołę Pilotów w Bydgoszczy i przydzielony został do Pułku Lotnictwa. Od 1926 roku w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa i Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich. Członek Zarządu Aeroklubu Poznańskiego, wiceprezes z roku 1931, reprezentujący Polskę na wielu zawodach krajowych i zagranicznych, m.in. “Challenge-1934”.
W 1939 roku komendant parku 3. Pułku Lotniczego, następnie Bazy Lotniczej nr 3. We wrześniu 1939 roku z niezwykłym zaangażowaniem organizował ewakuację parku lotniczego z Poznania do Lublina.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Henryk Skrzypiński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).