Tadeusz Skrzydlewski-Watta

Kapitan artylerii rezerwy, syn Mieczysława i Zofi i z domu von Lossow, urodził się 25 czerwca 1895 roku w Zbrudzewie w powiecie śremskim. W latach 1914-1918 służył w armii niemieckiej. Dekretem z 2 czerwca 1919 roku został przyjęty do Sił Zbrojnych byłego zaboru pruskiego z zaliczeniem służby od 1 stycznia 1919 roku i mianowany na stopień podporucznika, a dekretem z 21 lipca 1919 roku został mianowany porucznikiem ze starszeństwem 1 grudnia 1917 roku, a kapitanem artylerii ze starszeństwem 1 czerwca 1919 roku. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1918-1921 w szeregach 7. Dywizjonu Artylerii Konnej. Po wojnie pełnił służbę w 3. Pułku Artylerii Lekkiej. W 1921 roku zwolniony do rezerwy. Przydzielony do 7. Dywizjonu Artylerii Konnej, następnie do 18. Pułku Artylerii Lekkiej, w których odbywał ćwiczenia rezerwy. Zmobilizowany jako oficer rezerwy. Walczył we wrześniu 1939 roku. Dostał się do niewoli sowieckiej.
Odznaczony Krzyżem Walecznych.
Członek Związku Oficerów Rezerwy. Ziemianin, rolnik. Właściciel dóbr rycerskich Chwalibogowo II w powiecie wrzesińskim. Działacz gospodarczy.

Żonaty z Marią Walewską z domu Jackowską. Miał córkę Joannę (1920) i syna Pawła (1926). Jego młodszy brat Jerzy Ludwik Skrzydlewski-Watta jest również ofiarą zbrodni katyńskiej zamordowaną w Charkowie.

Jeniec obozu NKWD w Starobielsku, zamordowany w siedzibie charkowskiego Zarządu NKWD i pochowany w Charkowie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień majora.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Tadeusz Skrzydlewski-Watta został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy  poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).