Ludwik Rau

Major piechoty, syn Władysława i Franciszki z domu Nowak, urodził się 25 października 1891 roku w Turowie w powiecie szamotulskim. W 1906 roku ukończył szkołę ludową w Brodach. Do służby wojskowej w armii niemieckiej powołany 1 października 1909 roku. Na początku stycznia 1919 roku zdezerterował z wojska i przyłączył się do oddziałów powstania wielkopolskiego. W 1920 roku walczy w wojnie polsko-bolszewickiej jako dowódca kompanii w 68. Pułku Piechoty. Po wojnie, w 1921 roku, ukończył kurs dla dowódców batalionów. Majorem mianowany 1 stycznia 1927 roku. Objął dowództwo batalionu w 58., potem w 78. Pułku Piechoty w Baranowiczach (obecnie Białoruś).
Odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Żonaty z Zofią z domu Idziorkówną.

Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 022/3 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 13-14 kwietnia 1940 roku.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień podpułkownika.

Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.

Ludwik Rau został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).

Wg list ekshumacyjnych i dokumentów Zarządu Głównego Polskiego Czerwonego Krzyża przy ciele Ludwika Rau zostały odnalezione: list, karty pocztowe, świadectwo szczepienia w Kozielsku, różaniec, ryngraf oraz kalendarz własnej roboty zakreślony na dacie 12.IV.1940 rok (01542).