Podporucznik rezerwy, syn Stanisława i Michaliny z domu Marweg, urodził się 28 stycznia 1905 roku w Ostrzeszowie. Absolwent Szkoły Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim z 1928 roku. Podporucznikiem ze starszeństwem mianowany 1 stycznia 1930 roku. W 1939 roku w 1. Pułku Artylerii Przeciwlotniczej w Warszawie.
Uczęszczał do Gimnazjum, a następnie Liceum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, które ukończył maturą w 1922 roku. Absolwent Wydziału Prawno-Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego z 1926 roku. Od 1927 roku pracował jako asesor w Sądzie Grodzkim w Poznaniu. W 1932 roku otworzył kancelarię adwokacką, pełniąc jednocześnie obowiązki radcy prawnego Zarządu Miejskiego w Poznaniu.
Żonaty z Olgą z domu Leitgeber.
Jeniec obozu NKWD w Kozielsku, zamordowany i pochowany w Katyniu. Lista wywózkowa numer 040/2 z 20 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany 23-24 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień porucznika.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Zbigniew Radziszewski został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura:
Katyń, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [1]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zabici w Katyniu, Indeks represjonowanych, tom XXI [30]
