Posterunkowy Policji Państwowej, syn Kacpra i Anastazji, urodził się 19 kwietnia 1890 roku w miejscowości Dobra w powiecie tureckim, wówczas w województwie łódzkim. Wykształcenie niższe, szewc. Ukończył 9 klas szkoły ludowej; znał język polski, rosyjski, niemiecki. Uczestnik walk o niepodległość w Łodzi (brał udział w strajku i kolportował gazety). W 1909 roku aresztowany, skazany na śmierć, ostatecznie zesłany na Sybir. W czasie I wojny światowej w trakcie rewolucji wcielony do armii rosyjskiej (8. Pułk Piechoty Rosyjskiej), następnie w Armii Czerwonej, z której zbiegł w 1920 roku pod Warszawą. Przeszedł na stronę Polaków i wziął udział w pogromie bolszewików w wojnie polsko-bolszewickiej.
Po demobilizacji, w latach dwudziestych ukończył szkołę policyjną. Przez wiele lat służbę pełnił w policji województwa łódzkiego, w 1936 roku w Komendzie Powiatowej Policji Państwowej w Turku. We wrześniu 1939 roku na posterunku Policji Państwowej w Goszczanowie w powiecie tureckim.
Odznaczony Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości i Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych.
Żonaty dwukrotnie; z pierwszą żoną Czesławą miał dwóch synów: Romana (1914, rozstrzelany w 1939 roku przez Niemców) i Stanisława (1917); z drugą żoną Wiktorią z domu Śmigielską miał czworo dzieci: Kazimierza, Stanisławę Cecylię, Amelię Barbarę i Krzysztofa.
Wzięty do niewoli przez sowietów 18 września wraz z innymi policjantami m.in: Michałem Binduga, Antoni Chwiała, Franciszkiem Jasiakiem, Wawrzyńcem Krawczyk, Józefem Rapalskim, Czesławem Staszewskim, Piotrem Szypurą, i kierowcą Policji Państwowej w Turku Antonim Wiśniewskim (według relacji Krzysztofa Potasińskiego, syna Stanisława Potasińskiego – kierowca Antoni Wiśniewski współpracował z sowietami w obozie w Ostaszkowie, przeżył i wyjechał do Francji, odwiedził rodzinę w Turku w latach 70-tych). Do aresztowania doszło na przedmieściach Równego. W trakcie odpoczynku zaatakowała ich i rozbroiła bojówka ukraińskich nacjonalistów. Żołnierze Armii Czerwonej przejęli Polaków i po pobieżnym sprawdzeniu kim są osoby w cywilnym ubraniu, polecili im się oddalić. Dzięki temu dwaj policjanci z Kalisza, w tym Władysław Tomaszewski uniknęli niewoli radzieckiej i powrócili do Kalisza. Poinformowali oni żony funkcjonariuszy o okolicznościach ich aresztowania.
źródło: materiały udostępnione przez Muzeum Armii Poznań
źródło: https://kalisz.policja.gov.pl/
W październiku 1939 roku przebywał w obozie NKWD w Juchnowie, skąd 26 października 1939 roku przekazany do obozu NKWD w Ostaszowie. Jeniec obozu NKWD w Ostaszkowie, zamordowany w Twerze i pochowany w Miednoje. Lista wywózkowa numer 020/2 z 9 kwietnia 1940 roku. Rozstrzelany w okresie 13-16 kwietnia 1940 roku.
Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 roku awansowany pośmiertnie na stopień aspiranta Policji Państwowej.
Pośmiertnie odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz Kampanii Wrześniowej 1939 roku.
Stanisław Potasiński został upamiętniony na tablicy pamięci „Mieszkańcy województwa poznańskiego – ofiary ludobójstwa katyńskiego” w kaplicy św. Józefa kościoła pw. św. Jana Kantego w Poznaniu (19.09.2017).
Literatura:
Miednoje, Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego [3]
Śladem zbrodni katyńskiej [5]
Martyrologia policjantów województwa poznańskiego II RP [10]
Postanowienie nr 112-48-07 Prezydenta RP z dnia 5 października 2007 r. [19]
Zamordowani Kalininie pochowani w Miednoje [253]
materiały udostępnione przez Muzeum Armii Poznań
